Open brief aan John de Mol

Beste John,

Daar sta je dan. Op de dag die je wist dat zou komen. Want je gaat ons toch niet wijsmaken dat je dit niet zag aankomen? Toch? Er zijn namelijk zo veel momenten geweest waarop je dit had kunnen voorzien, John. Er zijn zo veel momenten geweest waarop je essentiële fouten hebt gemaakt.

Het allereerste moment bijvoorbeeld. Daar maakte je ook je allereerste fout. Het moment dat je gevraagd werd om een lied te schrijven, dat voor heel het Nederlandse volk herkenbaar zou zijn, meegezongen zou worden, speciaal ter gelegenheid van de inauguratie van de nieuwe koning en waar bovendien het gehele Nederlandse volk aan mee zou mogen schrijven. Een uitdaging, John! Zo niet onmogelijk! Maar jij zag waarschijnlijk de eurotekens al voor je. Jij dacht: “ach, dat lukt me wel. Daar kom ik wel mee weg. Net als alle andere ongeïnspireerde bagger die ik de afgelopen jaren heb geproduceerd. En dan weer een paar weken naar Ibiza.” Maar nee, John. Zo werkt het dus niet. De emmer is een keer vol. En het koningslied was echt de laatste druppel.

De tweede fout die je maakte, was het gebruiken van een al bestaande melodie, alsof het de jouwe was. Zodra je dit in De Wereld Draait Door liet horen, ging het Nederlandse volk steigeren. Want ja, dat was nu eenmaal een melodie identiek aan een al bestaand lied van Matt Redmann en dat zou plagiaat betekenen. Nu kennen we je al langer dan vandaag, John, dus gunden we je een weerwoord. De dag daarop werd je wederom gevraagd om aan tafel bij DWDD plaats te nemen en verantwoording af te leggen.

Nee, maak je maar geen zorgen. Dat was niet je derde fout. Echt heel goed dat je dat met opgeheven hoofd deed. Nee, je derde fout was de opmerking dat je de muziek al veel eerder had gemaakt, maar dat het te groots en episch zou zijn voor een “normaal” popliedje. In die opmerking schuilt niet alleen een enorm ego, maar heb je jezelf ook goed overschat. Want het is een sterke melodie, John. Echt sterk. Maar niet episch. En zeker niet “te groots voor een popliedje”. Bovendien weet jij net zo goed als ik dat de kans dat je een identieke melodie schrijft, zonder het andere lied ooit gehoord te hebben, wel heel erg klein is. Maar John, ik geef je hier nog graag het voordeel van de twijfel: het kan gebeuren dat je als liedschrijver een keer iets hoort wat je mooi vindt, dat vervolgens in je hoofd blijft hangen tot je vergeten bent waar het vandaan komt en dat je daarna gaat geloven dat je dat dan maar zelf hebt verzonnen. Kan gebeuren, John. Is mij ook wel eens overkomen. Maar John, op het moment dat men je vertelde dat het dus al bestaat, had je jezelf moeten verontschuldigen. “Sorry, dit was niet mijn bedoeling. Ik zal er nog eens voor gaan zitten, en ik kom later deze week, danwel begin volgende week met een nieuwe melodie. Dan moet de vakantie naar Ibiza maar even wachten. 1000 maal excuses.” Dán hadden we respect voor je gehad, John. Dán was dit misschien wat minder geëscaleerd.

Je vierde fout, John, was het lied zelf. Met al zijn taalfouten, onduidelijk taalgebruik, compleet onlogische structuur, raps zonder enige flow, gekunstelde overgangen tussen artiesten, de inhoud van een onvolgroeide doperwt, en waardeloze kreten als “de W van wakker stamppot eten”. Ik moet toegeven, John: ik heb werkelijk nog nooit slapend stamppot gegeten. Dus eigenlijk sla je de spijker op zijn kop. Wij leven in een land waar we wakker stamppot eten. Maar is dit nu echt wat je kwijt wilde in het lied? Was dat nu echt de moeite van het vermelden waard?

Je laatste grove fout, John, maakte je afgelopen zaterdag. Je gaf ons, het volk, de schuld. Het spijt me, John. Het spijt me oprecht dat jou een langzame pijnlijke dood wordt gegund. Dat verdient geen enkele artiest voor het maken van kunst. Ja, John, kunst. Want helaas valt ook jouw koningslied wel onder die noemer. Immers, muziek is kunst. Dus het spijt me, ik schaam me voor die landgenoten. Sorry.

Maar kom op, John. Wij weten allebei dat dát niet de reden is dat je het lied terugtrekt. Om een paar bedreiging aan jouw adres? Misschien wil je dan eens met de heer Wilders praten? Nee, John, jij weet net zo goed als ik dat het Nederlandse volk gelijk heeft. Jouw lied, dat ons had moeten verenigen, dat ons op een feestelijke dag samen had moeten brengen, dat ons door deze zware crisistijd heen had moeten trekken, is gewoon bar slecht. Ik durf zelfs zo ver te gaan dat het wellicht het slechtste lied is, dat er de laatste 20 dan wel 30 jaar in de Nederlandse commerciële muziekgeschiedenis is verschenen. Om het maar even te vergelijken: zelfs James Blunt heeft de lat hoger liggen. Dat zegt wat, John. En dit wist jij. Dit wist jij al lang. Eigenlijk wist jij dit al toen je de opdracht aannam.

Dus John, ga nu niet zielig zitten doen. Geef ons er nou niet de schuld van dat jouw lied de boeken in gaat als de grootste schande die de Nederlandse muziekgeschiedenis ooit kende. De Facebookpagina “Sorry voor het koningslied” is in anderhalve dag bijna 90.000 keer geliked, John! Dan zou er toch een belletje moeten gaan rinkelen? Een beetje zelfkritiek zou wel op zijn plaats zijn, John.

Beste John, daar sta je dan. Op de dag die je wist dat zou komen. Sorry.